Wat “te laat”?

Om de betekenis van woorden te begrijpen, gebruiken we de letterlijke en figuurlijke betekenis door elkaar heen. Ik noem dit wel “een onverantwoorde stelling”. Daarmee bedoel ik dat het zowel onverantwoordelijk is, dat ik me niet of te verantwoorden en dat ik geen antwoord zal geven op de stelling. Hoe gebruik ik dit – dit begrijpen – in de praktijk?

Bij de intake voor een training faciliteren kwam een deelnemer te laat. Hij maakte daarvoor zijn excuses, had er ook een verklaring voor. Maar dit was niet de eerste keer dat hij bij mij te laat kwam. Soms kwam hij zelfs helemaal niet. Ook altijd met een verklaring, plausibel, maar toch te laat. Ook dit keer zuchtte hij dat hij beter zijn best zou doen om op tijd te komen.

We bespraken wat hij wilde leren. Welk resultaat wilde hij van de training. Allerlei ideeën passeerden. Ik vond ze allemaal nogal “abstract”: beter met mensen om leren gaan, beter uitdrukking vinden voor mijn ideeën, meer betrokkenheid, meer doorwerking. Ik merkte op dat hij bij mij vaak “te laat” was. Het leek me veel beter om daaraan te gaan werken. Dat was hij met me eens, maar wat heeft dat met faciliteren te maken? En wat kon hij dan doen? Wat moest hij leren? Hij deed al zo z’n best op tijd te komen.

Wellicht, suggereerde ik, moet je niet iets doen om niet te laat te komen maar iets laten. Het zit al in het woord “te laat”: er is iets om “te laten”. Wanneer je weet wat je moet “laten”, en het laat, pas dan kan je op tijd komen. De leervraag werd: “wat te laten?”.

Over Jan Lelie

Loves to facilitate groups in complex situations
Dit bericht is geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.