Daar kan ik inkomen

Is een basisinkomen voor iedereen een goed idee, vraagt men zich af op “Slow Management”? Een basisinkomen voor iedereen is een heel goed oplossing en dat is tevens de reden dat we het niet zullen doen. Het is een goed oplossing, maar voor het verkeerde probleem

Groepen bestaan namelijk bij de gratie van het uitsluiten van anderen; groepen ontstaan uit een situatie van schaarste – samenwerken levert meer op – en veroorzaken daarbij schaarste – bij anderen: zij die niet samenwerken ervaren meer schaarste. Vervolgens gaan we onze positieve identiteit ontlenen aan onze succesvolle groep, maken we onze individualiteit er ondergeschikt aan, stellen grenzen aan de anderen van de andere (armere) groepen. Kleine, initiële verschillen in omstandigheden groeien uit tot grote, definitieve (en ik bedoel dat ook in de betekenis van onderscheidende) verschillen, die vervolgens gerationaliseerd worden. Zo ontstaat ook een moraal: bijvoorbeeld wie niet werkt zal ook niet eten, loon naar werken, wie meer risico neemt moet meer verdienen, onze god is beter, whatever … . Vanzelfsprekend sluit dit uit dat we de ander een inkomen zouden moeten verschaffen. Het zijn zelf-vervullende profetieën geworden

Uit onderzoek is gebleken dat mensen het beste presteren, het meest creatief en gelukkigst zijn, wanneer ze zich geen zorgen hoeven te maken over de basis van hun bestaan. Boven een bepaald niveau heeft een grotere beloning bij de meeste mensen geen effect op harder, beter of meer werken. Alleen bij die mensen niet, die – en dit is een vermoeden – een onzekere leegte (of zo) opvullen met harder werken en meer verdienen. Een soort overcompensatie voor een vermeend gebrek. En dit zijn nu juist de mensen die door hun harde werken en doorzettingsvermogen en wat dies meer zij, boven komen. Opnieuw dus schaarste.

Het opmerkelijk is, is dat we door dit gedrag een situatie van overvloed hebben geschapen: we zijn zo efficiënt en effectief geworden met produceren van eten en basisgoederen, dat we voor iedereen in hun basisbehoefte kunnen voorzien. Tegelijkertijd, is het kapitaal bij enkele mensen geconcentreerd – lees Marten Toonder’s De Bovenbazen. Deze bezitten meer, hebben meer succes en zijn “dus” beter mensen. Terwijl de meeste rijkdom een gevolg is van erven, bedriegen of geluk.

Naar mijn mening zitten we in een overgangsfase. We hebben we ons mentaal, psychisch en spiritueel nog niet kunnen instellen op een situatie waar schaarste is uit gebannen, of alleen nog bestaat als een gevolg van ons eigen handelen. Volgens mij is een basisinkomen dus een hele goede oplossing, maar mijn vraag is: voor welk probleem is dit de verkeerde oplossing?

PS: grappig overigens dat ze het hier hebben over in-komen, het betekent ook al dan iet bij een groep kunnen komen.

Over Jan Lelie

Loves to facilitate groups in complex situations
Dit bericht is geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.